SPOORPASSIE (6)

'WAT EEN VRIJ LEVEN'

Tekst Ronald de Kreij Beeld Doon van de Ven

HENRI STORMER: ‘DE DAGEN VLIEGEN VOORBIJ’

Treinsteward Henri Stormer had nooit, maar dan ook werkelijk nooit bedacht dat hij ooit bij het spoor zou belanden. Waarom wil hij er dan nooit meer weg? ‘Je bent gebonden aan één trein, maar hebt een ongelooflijk vrij leven.’

We vinden allemaal wat van ons werk, van onze baan. De een heeft het veel te druk, de ander ergert zich aan een leidinggevende, en een derde heeft het zo langzamerhand allemaal wel gezien. Maar het is bijna kerst, dus laten we de vraag een positieve draai geven: wat is jouw passie voor je werk? Oftewel: wat maakt dat jij nog steeds fluitend naar je werk gaat?

Henri Stormer, steward bij Arriva Spoor:

‘Ik kom uit de bouw. Metaal, schilderen, werkvoorbereider, calculator… Ik heb nooit ook maar één bijzondere band gehad met het spoor. Ik had ook geen bijzondere reiservaringen. Voordien heb ik denk ik niet meer dan drie, vier keer door mijn eigen voortuin gereisd, dat was het wel zo’n beetje.’

‘Intussen vind ik werken bij het spoor geweldig! Wat een verrassing. Wat een vrij leven. Heerlijk. Geen productiedruk - ondanks misschien het recente negatieve nieuws over de problemen met asielzoekers in de trein rond Ter Apel. Natuurlijk, dat werpt een smetje, maar daardoor moeten we ons werkplezier niet laten vergallen.

‘Het gaat om je innerlijke drive: servicegerichtheid. Ik wist ook niet dat ik dat in me had, maar het is kennelijk zo. En binnen die servicegerichtheid moet je ook durven zeggen wanneer je iets niet goed vindt. Dus dat je iets niet pikt, zoals voeten op de bank. Dit laatste, optreden, kan ik kennelijk goed. Overigens zonder dat ik me hierbij gedraag als een politieagent. Zo zie ik mezelf ook niet.

‘Ik ben geen treinofiel, heb ook geen enkel bijzonder gevoel bij treinen. Ik had vijftien jaar geleden dan ook nooit durven bedenken dat ik dit werk ooit zou gaan doen. Op dit moment bedenk ik me zelfs dat ik soortgelijk werk misschien ook wel in andere functies zou kunnen uitvoeren. Maar niettemin, hier sta ik: steward bij Arriva. Een functie waarin ik gesprekken heb met mensen waarbij ik me soms net een psycholoog voel. Ik bedoel: waar vind je zoiets nog meer? Zo leuk. De dagen vliegen voorbij.’

‘IK HEB GESPREKKEN MET MENSEN WAARBIJ IK ME SOMS NET EEN PSYCHOLOOG VOEL’

Deel deze pagina