SPOORPASSIE (7)

'WAT HEB IK TOCH EEN MOOI VAK'

Tekst Ronald de Kreij Beeld Doon van de Ven

‘WAT MIJ DRIJFT IS DE BASIS, DE KENNIS VAN HET PROCES. IK WEET WAAR WE MEE BEZIG ZIJN’

Elektrotechnicus René Bakker wist het meteen toen hij binnenkwam in de schakelpost van – toen nog – NS in Amsterdam: "Dit is wat ik wil". In deze ‘duiventil’ wilde hij werken.

We vinden allemaal wat van ons werk, van onze baan. De een heeft het veel te druk, de ander ergert zich aan een leidinggevende, en een derde heeft het zo langzamerhand allemaal wel gezien. Maar het is bijna kerst, dus laten we de vraag een positieve draai geven: wat is jouw passie voor je werk? Oftewel: wat maakt dat jij nog steeds fluitend naar je werk gaat?

René Bakker, bedieningsdeskundige Energievoorziening bij ProRail:

‘Begin jaren tachtig was de arbeidsmarkt slecht voor schoolverlaters. Als geschoold elektromonteur kwam ik gelukkig dan nog wel bij een installatiebedrijf terecht, maar door de crisis stond ik vervolgens ook snel weer op straat. Na een korte “carrière” in de bloembollenteelt en aansluitend als “allround bouwvakker” bij mijn zwager die een varkensstal ging bouwen, kwam ik in 1985 bij NS terecht in de energievoorzienig. Voedingen, bovenleidingen, dat soort dingen. Vooral buitenwerk. Tot ik in de schakelpost in Amsterdam kwam. Dat was een soort van duiventil met knipperende lichtjes, schakelknoppen, geluidjes, oplichtende lijnen… die eerste blik, zo mooi. Dát was wat ik wilde. Dáár wilde ik terecht komen.

‘Dit laatste heeft dus nog wel even geduurd. Ik heb eerst nog elf jaar “buiten gelopen”. In de tussenliggende tijd heb ik mijn middenstands- en boekhouddiploma gehaald, maar daar heb ik verder niets mee gedaan. Mijn eerdere poging om eveneens het diploma Technisch Sterkstroom Installaties te halen had in tweede instantie wel succes. Toen mocht ik in de werkvoorbereiding mijn kunsten laten zien. Na een periode van twee jaar ging ik alsnog naar het schakel- en meldcentrum waar ik mij zo door aangetrokken voelde.

‘Lang verhaal kort: hier zit ik nu 23 jaar. Het werk is ondertussen enorm veranderd, zeker na de overgang naar ProRail en de digitalisering, de nieuwe management-besturingssystemen en zo meer. De hele duiventil van toen in Amsterdam is teruggebracht tot nog maar een achttal computerbeeldschermen. Maar de basis is gebleven, ondanks de computersystemen die de boel moeten regelen en procesmanagers die denken dat ze weten hoe de zaak in elkaar steekt. Als de procedures niet meer werken, komt men altijd terug bij de oudgedienden zoals ik die nog wel weten hoe de boel in elkaar steekt.

‘Die basis is wat mij drijft. De kennis van het proces en de wetenschap dat daar nog steeds behoefte aan is. Ik weet waar we mee bezig zijn. Wat heb ik toch een mooi vak. Neem ons nieuwe schakelcentrum in Utrecht. Het is op dit moment nog niet helemaal af. Maar als je er binnenkomt, voel je direct: hier gebeurt écht wat. Net zoals in die oude duiventil in Amsterdam. Dat doet me nog steeds wat. Met dit beeld van toen wil ik graag de toekomst in om nieuwe mensen te verleiden bij ons te komen werken.’

RENÉ BAKKER: ‘DIE DUIVENTIL MET LAMPJES, SCHAKELTJES, KNIPPERTJES, GELUIDJES…’

Deel deze pagina